مثلا اگه الانم مث قدیما گرم بودیم بهت زنگ میزدم و کلی حرف میزدم. کلی جک داشتم تعریف کنم برات . کم دارمت....

یه وقتایی منظورم از نوشته ها تو نیستی ، منظور اون یار همیشگیه که بیاد تو زندگیم.

حالا اگه تو اومدی و همیشه بودی که میشه یک تیر و دو نشون.

یه وقتایی فقط تنهام.

دیشب طاقت نیاوردمو بهت پیام دادم .

مهربون و گرم . درست مثل قدیما.

حالا حالا ها شارژم حتی اگه نباشی.

هنوز هیچی معلوم نیست.

مامانم در تکاپو ِ تغییر دکور اتاق من از اتاق نوجوان به اتاقی با تجهیزات اینکه دو نفر بتونن بخوابن . ( مفهومه منظورم؟)

دیشب خودت پیام دادی . یه کم اس دادیم و بعدم شبخیر گرم و خوابیدیم.

حس معلق بودن تو هوا رو دارم .

حس بی وزنی و بلا تکلیفی.

فقط اینو مطمئنم که دوسِت دارم.

دیشب خودت پیام دادی. اصلا نفهمیده بودی من زنگ زدم . گوشیت پیشت نبوده . خیلی خیلی خسته بودی اما بازم مهربون بودی . گفتم قبلنا بیشتر مهم بودم برات ، کلی غرغر کردم . یه اخلاق خوبی که داری اینه که وقتایی که عصبانی یا ناراحتم یا آرومم میکنی یا اگه خودتم حالت خوب نباشه سکوت میکنی و بعدن باهام حرف میزنی. دیشب موقع غرغر نبود چون خسته بودی و اگرم میخواستی جواب بدی دعوا میشد. ولی خب من چیکار کنم؟ یه روز خودت باهام حرف بزن ، باشه؟؟ بهم بگو چی تو سرته. از یه چیزی مطمئنم . مطمئنم که دوسم داری . اما دوست داشتن یه جاهایی دیگه کافی نیست.

اون وقتا که خیلی خیلی باهم بودیم و دیگه آخر شبا جفتمون پشت تلفن میردیم زیر گریه که پس کِی تموم میشه این دوری ، یه شب بی مقدمه قرآن باز کردم شاید آرومم کنه . آیه ۶ سوره ی حدید اومد . دلم قرص شد . گفتم رسیدن ما دوتا بهم از تبدیل روز به شب و شب به روز که سخت تر و عجیب تر نیست و خدا از دل هر دومون خبر داره. بعدن که رابطه خراب شد (خراب که نه یعنی ما که مشکل نداشتیم باهم مشکلات دیگه ای بودن و دور بودیم) هم بازم این آیه برام واضح بود . حتی این آخریا که دیگه سفت و سخت تصمیم به فراموشیت گرفتم دیگه این آیه کامل برام معنی پیدا کرده بود ، این که یهو وسط خوشی همه چیز بد شد.

اون شبی که زنگ زدی گفتی همش فک میکنم بد بیاریام بخاطر نفرین توعه.

گفتم نفرینت نکردم.

گفتی دروغ نگو.

منم دیگه هیچی نگفتم.

نفرینت نکردم اما این *آه* هایی که یهو از دلم کنده میشه دست خودم نیست.

یه سرما خوردگی و گلو درد شدید و یه روز پر کار ِ بی استراحت ، یه تخت نرم و یه اتاق گرم .

گور بابای تو و عاشقی.

نمیدونم چه مرگته ، نمیدونم حرفای اون شبتو باور کنم یا جواب ندادنای فرداشو...

برات نوشتم به جهنم جواب نده . بعدم بلاکت کردم.

هنوزم نمیتونی تصمیم بگیری انگار.

لعنتی من شبا چیکار کنم با فکرت؟؟؟؟

مگه میشه درست وقتی گوشی دستمه و دارم پست میخونم یهو زنگ بزنی و (ریجکت کنم و ) ذوق نکنم؟؟؟

این بار تا بتونم زود راه نمیام باهات.

یک ساله که خیلی اذیتم کردی.

باید دوباره احساستو بهم ثابت کنی.

دیشبُ کلا نه پیام دادم و نه زنگت زدم . فقط آنلایناتو چک کردم ، اونقد چک کردم تا خوابم برد. حرصم میگرفت ازینکه میدیدم آنلاینی به من پیام نمیدی. صبحم که بیدار شدم آخرین آنلاینت یک و نیم شب بوده. نمیدونم چطوری فکر کنم . مثلا فک کنم بخاطر گذشته روت نمیشده پیام بدی؟ مثلا فک کنم توعم میخواستی من پیام بدم؟ چه فکری بکنم درباره ی این رفتارات؟؟ چه فکری بکنم درباره ی نقشه های تو سرت؟ اصلا نقشه ای داری؟ اصلا به فکر آینده ی مشترکی هستی؟ ... من دیوانه و ساده م که فکر میکردم دیگه واقعا میخوای خودت شجاعت به خرج بدی. واقعا اینقدر سخته که خودت پاپیش بذاری؟ چرا میگی روم نم

وقتی خودت پیام میدی و میگی خوبی چه خبر؟

منم با سردی میگم خبرا دست شماس که تا یک و نیم شب آنلاینی...

بعد تو هم خیلی راحت میگی یادم رفته خاموش کنم.

میگم از سرشب آنلاین بودی و پیام ندادی ، حتما اونم یادت رفته.

بعد خیلی راحت تر میگی درسته چون بیرون بودم.

به همین راحتی ؟؟؟

بیرون بودی باید یادت برم؟؟

راحته وقتی اولویت زندگیت خونه دوستت رفتنه نه من.

کاش منم میتونستم راحت بگم حالم بهم میخوره ازین بی فکری و بلا تکلیفی هات.

یعنی اگه امشب خودم بهت زنگ بزنم میگی چه مرگته؟؟

اگه زنگ بزنم خودمو کوچیک نکردم؟؟:(

الان هیچی به اندازه ی فحش دادن بهت آرومم نمیکنه!!

لعنتی چرا زنگ زدم جواب ندادی؟

کجا بودی؟

اه

دلم نمیخواست اینجوری شه

کاش زنگ نمیزدم